Hart voor God, elkaar en Apeldoorn
Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt Apeldoorn Centrum
Actueel
In Memoriam Johannes Bosch
Terug naar overzicht

In Memoriam Johannes Bosch

Geboren op 03-05-1924, overleden op 20-03-2019

Johan Bosch werd geboren in een gezin van 8 kinderen, waar naast hard werken ook in de gewone dingen Gods trouw en liefde genoemd werden.

De Tweede Wereldoorlog legde een extra druk op het gezin met de dreiging van te werk gesteld worden in Duitsland. Meneer Bosch dook onder in de NO polder en toen hij zich schuilhield tijdens een razzia sprak hij zichzelf moed in met psalm 56: “in mijn bangste uur vertrouw ik op u” en de psalm besluit met “aan u, God, heb ik geloften gedaan”. Een psalm die zijn verdere leven zou kleuren, want hij hoopte zendeling te worden. Dat was zijn gelofte. Zendeling is hij geworden, maar op een heel andere manier dan hij zich toen voorgesteld had.

Echter na de oorlog besloten zijn ouders dat hij het kappersvak bij zijn oom in Hattem zou leren, om die zaak over te nemen. Hij ontmoette in Hattem zijn vrouw, Willie Boeve. Ze trouwden, verhuisden naar Bussum om een eigen kapperszaak te starten.  In Bussum werden 4 kinderen geboren.

Door lichamelijke klachten moest hij zich gaan omscholen en het gezin verhuisde naar Deventer omdat hij daar werk kreeg in het bedrijfsleven. Er werd een vijfde kindje geboren. Hij vond het een voorrecht om naast zijn gezin en werk ouderling te zijn; heerlijk om met mensen van hart tot hart te kunnen spreken over Gods liefde. Hij deed dat op een open manier, je wist direct dat hij leefde uit hetgeen hij vertelde, het was zijn kompas voor het leven van elke dag.

Heerlijk was de tijd voor hen beiden, toen ze konden genieten van hun pensioen. Ze vertrokken naar Apeldoorn en hebben het daar heel fijn gehad. Meer tijd voor elkaar, kinderen en kleinkinderen.

Ook na het overlijden van zijn vrouw op 4 april 2007, bleef meneer Bosch actief; overal reed hij naar toe, was bij alle gebeurtenissen aanwezig in de familie en in zijn kennissen- en vriendenkring.

Graag was hij betrokken bij activiteiten in de kerk: een bezoekje brengen aan de kampeerders bij boer Bert, meedoen aan de barbecue, meedoen op de kring, koffie drinken bij Koffietijd, uitjes met de CMO, ontmoetingsavonden tussen jong en oud enzovoort. Hij genoot van gezelligheid en een goed gesprek.

Overal waar hij mensen ontmoette, sprak hij over zijn grote vertrouwen in God. In het ziekenhuis, op de galerij waar hij woonde, op de markt, in de supermarkt waar hij zijn boodschappen haalde, met de huishoudelijke hulp, met zijn buurman. Hij leek over te lopen van dankbaarheid en vertelde daar heel graag over. Hij was bewogen met anderen, met mensen die het moeilijk hadden en ook met jongeren. Graag maakte hij een praatje met ze en was erg scherp in wat hij waarnam.

In de kerk kon hij de ontwikkelingen bijbenen. Hij voelde zich betrokken en kon genieten van betrokkenheid van de jeugd in de diensten. Daarnaast maakte hij zich zorgen als hij merkte dat de onderlinge zorg voor elkaar tekortschoot en maakte dat ook kenbaar.

Toen hij 94 werd hebben we samen met hem het lied gezongen: “Prijs de Heer met blijde galmen!” Met zijn armen omhoog straalde de dankbaarheid van hem af. Dat beeld mag ons altijd bijblijven.

Er nog zijn geen reacties





Delen via e-mail
Belijdenisdienst 2 juni 2019Lees verder >
Kamperen bij boer BertLees verder >
New wine zomerconferentie 20-26 JuliLees verder >