Hart voor God, elkaar en Apeldoorn
Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt Apeldoorn Centrum

Anneke Budding: “Ik dacht dat ik niet in God geloofde!”

"Toen ik drie maanden oud was,  lieten mijn ouders mij dopen in de oud gereformeerde gemeente in Nederland. Daar ben ik mijn ouders nog dankbaar voor. In deze kerk was ik 19 jaar lang dooplid. Dat ging niet altijd van harte. Als kind mopperde ik als ik naar de kerk moest. Toch deed ik wat mijn ouders mij vroegen. Maar geloven was vooral op zondag in zwarte kleren met een hoedje op, twee keer anderhalf uur naar de kerk. Daar preekte men vanuit de Statenvertaling, wat moeilijk te volgen was voor mij. Thuis lazen we ook alleen vanuit de Statenvertaling en het gebed was eigenlijk altijd stil. Door de kerk werd mijn beleving bij God, vooral dat hij een straffende en strenge God was en dat het bijna onmogelijk was om bekeerd te worden. 

Op mijn 14e kreeg ik gitaarles van mijn oom Theodoor en tante Christonette. Bij hen kwam ik vaak over de vloer. Ik vond het mooi en bijzonder om daar te zijn omdat ze hardop baden voor wat er in mijn leven speelde. En ze vertelden over hun eigen leven en over Gods liefde en vergeving daarin. Ondertussen volgde ik ook catechisatie. Ik stelde er allerlei vragen: Waarom doet iedereen belijdenis en gaan er maar drie mensen aan het avondmaal? Waarom hebben we alleen een orgel in de kerk? Waarom zijn we in het zwart en in een rokje gekleed? In plaats van antwoorden, kreeg ik een boze reactie van mijn ouderling; ‘zo hoort het’. Dat was het moment dat ik besefte dat ik niet heel mijn leven wilde geloven in een God die alleen maar boos op mijn kon zijn.

Knielen
Op mijn 19e rondde ik mijn opleiding af en ging ik werken als kraamverzorgster. Geen makkelijke tijd, ik had toen weinig vrienden om mij heen. Ik wist niet waarom ik leefde en dacht ‘of het maakt me niets meer uit wat er met mijn leven gebeurd of ik ga, tegen de zin van mijn ouders in, de bijbelschool doen’. Die laatste keuze werd het; ik startte op bijbelschool De Wittenberg. Ik voelde me er al snel thuis, maar vond het wel erg lastig om te zien dat alle medestudenten een relatie hadden met Jezus. Hierdoor dacht ik zelf dat ik niet in God geloofde. Vooral omdat ik er weinig van begreep. Medestudenten vroegen me wat ik dan niet geloofde; de Bijbel, Jezus? Ik wist het zelf niet goed. Ik bleef enorm twijfelen. Totdat we met de groep een week naar Taize gingen, een klooster gericht op jongeren. In Taize zijn dagelijks drie diensten van een half uur, vooral gericht is op stilte. Het lied uit de Taize bundel ‘God is forgiveness’ bleef in mijn hoofd hangen. Ik had daarna een extra mentorgesprek. In dat gesprek vertelde mijn mentor over Jezus, die ook mijn zorgen met zich meenam op het kruis. Dit beeld raakte mij heel erg en vroeg me af waarom ik niet in de God van liefde wilde geloven? Later in de week mochten we knielen aan een kruis. Ik ging naar voren en toen ik aan het kruis knielde en de tranen van anderen voelde,  wist ik zeker dat God bestaat!! God overtuigde mij volledig op dat moment!  Vanaf toen heb ik nooit meer getwijfeld aan het bestaan van God!

Picknicken met God
Ik was zo enorm blij dat ik God had leren kennen en Zijn liefde mocht ontvangen! Ik snapte ineens waarom ik in Amsterdam stage moest lopen; daar mocht ik op straat vertellen over het wonder van God in mijn leven. Ik beleefde er ook veel bijzondere ervaringen met God en mocht veel van Hem zien. Na mijn jaar op De Wittenberg bleef ik werken in de kraamzorg, maar mocht ik op De Wittenberg blijven wonen. Ik leerde er veel mensen kennen, super leuk! Met een aantal van hen ging ik op fietsvakantie. Tijdens deze vakantie vertelde één van de meiden me dat ze een beeld zag over mij: Ik was met God aan het picknicken en genoot van lekkere hapjes en een boottocht. Ze vertelde mij over de tekst van psalm 34:9 Proef, en geniet de goedheid van de Heer. Gelukkig is de mens die bij Hem schuilt. ’s Avonds na het eten las een jongen uit de bijbel. Hij zei ‘ik weet een mooie Bijbeltekst, en hij las psalm 34’. Zo bijzonder, dit was een bevestiging voor mij, om mijn leven meer te richten op het proeven en genieten van de goedheid van God! In plaats van overal achteraan te rennen.

Nu mag ik bij deze gemeente horen. Dat vind ik enorm fijn en zie ik echt als gebedsverhoring!

Hagar Prins: "We vinden hier dezelfde dingen belangrijk"Lees verder >
Het verhaal van Friso (16)Lees verder >
Anneke Budding: “Ik dacht dat ik niet in God geloofde!”Lees verder >